Ogólna charakterystyka bohaterów Quo vadis
klp.pl Lektury Analizy i interpretacje Motywy literackie Epoki
Bohaterów „Quo vadis” można podzielić na dwie grupy: przedstawicieli świata upadającego Rzymu oraz chrześcijan. W pierwszej grupie można dodatkowo wyznaczyć bohaterów pozytywnych i negatywnych. Do pozytywnie przedstawionych Rzymian należy: Petroniusz, Akte, Winicjusz, Seneka: natomiast negatywnie ukazano: Nerona, Poppeę, Tygilisa, Chilona. Trzeba zauważyć, że obok postaci od początku ocenianych jednoznacznie istnieją również takie, które przechodzą wyraźną przeminę. Na przykład Winicjusz długo waha się między dobrem a złem, w imię miłości popełnia wiele złych czynów, ale ostatecznie dobro w nim zwycięża. Wyraźniejszą przemianę przechodzi Chilon, początkowo przebiegły, chytry, nastawiony wyłącznie na swój interes, na końcu wykazuje się swoistym heroizmem, głosząc winę Nerona za spalenie Rzymu u ponosząc śmierć chrześcijańskiego męczennika.

Jeśli chodzi o chrześcijan to trudno tu mówić o postaciach negatywnych. Historycy literatury w ogóle zwracają uwagę na rozdźwięk między przedstawieniem pogańskiego świata rozpusty a obrazem chrześcijan, ci drudzy wypadają blado i szaro w porównaniu z malarskim i pełnym wyczucia opisem Nerona czy Petroniusza. Jest to pewien paradoks tej powieści, która ostatecznie miała gloryfikować pierwszych chrześcijan.

Petroniusz to najciekawsza i najgłębsza postać powieści. Bogaty patrycjusz, duchowy arystokrata, ceniący wygodne życie, wuj Winicjusza. Petroniusz – wykształcony, inteligentny, znawca sztuki i literatury - pełni funkcję „arbitra elegancji” na dworze Nerona. Cezar bardzo się z nim liczy, co przysparza patrycjuszowi wielu wrogów. Petroniusz podobnie jak Neron jest pisarzem, ale nie obnosi się z tym, bo rozumie, czym grozi robienie mu konkurencji. Chociaż pogardza cezarem i jego poplecznikami, uczestniczy w życiu dworskim, by zapewnić sobie bezpieczeństwo i możliwość korzystania z życia, które kocha ponad wszystko. Wachlarz jego zalet oraz piękny wygląd powodują, że jest kochany i podziwiany przez kobiety. Petroniusz – sceptyk i esteta - reprezentuje w powieści wyrafinowaną kulturę starożytnego Rzymu, przeciwstawioną trywialnej i megalomańskiej kulturze otoczenia Nerona.

Jest to postać, która w dużej mierze reżyseruje wydarzenia w powieści. To on otrzymał od autora najpełniejszy portret psychologiczny. Chociaż nie wierzy w Boga i w żadnym razie nie chce przyjąć wiary, która każe wyrzec się ziemskich rozkoszy, ma wiele szacunku dla chrześcijan. Historycy literatury porównują go z bohaterem innej ważnej powieści Sienkiewicza, z Leonem Płoszowskim z „Bez dogmatu”. Obaj reprezentują postawę dekadencką, charakterystyczną dla bohaterów końca wieku. Petroniusz ma pełną świadomość schyłkowości swojej epoki, a jednocześnie jej wartości:

Udostępnij

strona:   - 1 -  - 2 -  - 3 - 


  Dowiedz się więcej
1  Cechy powieści historycznej
2  Quo vadis - arcydzieło czy kicz?
3  Charakterystyka Marka Winicjusza



Komentarze
artykuł / utwór: Ogólna charakterystyka bohaterów Quo vadis


  • Wspaniały artykuł,gęsty i pełny...wiele mi wyjaśnia i podsuwa do głębszych interpretacji tego dzieła.Gratulacje i podziękowania dla Pani Katarzyny Banul.
    uczeń009 (www.kamilcanabis {at} gmail.com)

  • Pomimo wszystkich niedociągłości ze strony Chilona, w zakpńczeniu został on ukazany jako osoba która również posiada serce. O ogromnej przebiegłości można było się przekonać podczas czytania lektury, ale wykazuje on również się wrażliwością. jego osoba uświadamia mi, że każdy ma szansę powrotu do "źródeł szczęścia" pomimo największych błędów, które dokonały się w życiu każdego z nas. Każda osoba w powieści Siękiewicza niesie ze sobą pewne przesłąnie, musimy je tylko właściwue odczytać i nie szukać na siłę wszystkiego co złe.
    Jasiek (vvv24 {at} tlen.pl)

  • Jeśli chodzi o Chilona i o to, że "jego postać jest symbolem wielkiego triumfu wiary chrześcijańskiej, dokonującego się nawet w najbardziej opornym i splugawionym sercu", miałabym drobne wątpliwości. Owszem, widok płonącego Glaukusa wstrząsnął nim, wskutek czego go przeprosił, i wyznał ludowi prawdę, że to Neron podpalił Rzym, jednak tak naprawdę nie ma to związku z wiarą chrześcijańską, a z jego charakterem. Ale jednocześnie wiem, że sam Sienkiewicz zgodziłby się z tym fragmentem, bo o to mu chodziło - żeby pokazać, jaka wspaniała jest wiara chrześcijańska, przypisując chrześcijanom wszystko, co dobre, a Rzymianom najgorsze plugawstwa. Motywy postaci, przedstawione przez Sienkiewicza, są rozpatrzone baaaardzo płytko.
    kwiecia ()






Tagi: